Dansen voor de burgemeester.

In juni zijn er altijd heel veel feesten, festivals en parades in Cusco. Er was bijna iedere dag wel een optocht of een dans op de Plaza de Armas. Super leuk om naar te kijken totdat wij het bericht kregen dat we zelf ook mee moesten gaan doen....

Het is blijkbaar traditie dat de studenten van de school ieder jaar mee doen in de optocht in traditionele kleding met een Peruaanse dans.. Say what!!

Ik had er eerst totaal geen zin in, maar zodra we ons eenmaal in onze outfits hadden gehesen begon ik de humor er wel van in te zien. 18 buitenlanders in rare Peruaanse pakjes was een prachtig gezicht. We begonnen 1 dag voor de parade met oefenen, maar de leraar was niet op komen dagen dus we keken een video met voorbeeld dans en moesten het daarna maar gewoon zelf proberen.

We zouden de Huallata dansen; een dans die vogels uitbeeld in paringstijd.. Iedereen hupte maar wat in het rond druk met de armen aan het zwaaien, dat ging nog leuk worden morgen voor publiek op het plein met de burgemeester van Cusco als jurylid. Lachen, gieren, brullen dus...

Na deze eerste keer oefenen hadden nog niet echt het idee dat we ook maar iets van het dansje kenden.. Gelukkig hadden we de dag van de parade nog 2 mogelijkheden om te oefenen en dit keer wel met iemand die het dansje kent.

De dag van de parade begonnen we in de middag met de echte choreografie, het begon eindelijk een beetje ergens op de lijken. ’s Avonds trokken we vol goede moed onze kostuums aan en gingen we nog een paar keer oefenen voordat we ons in de lange rij gingen aansluiten. Toen we eenmaal de straat opgingen oefenden we nog een paar keer onderweg naar de Avenida el Sol. Terwijl wij hard ons best deden met oefenen kwamen er steeds meer mensen om ons heen staan kijken en foto’s maken. Het was natuurlijk ook een raar gezicht al die lange buitenlanders in Peruaanse kleding die een poging deden tot een traditionele dans.

Toen we bij de Avenida aankwamen sloten we ons aan in de lange rij met Peruaanse groepen die allemaal al een tijdje stonden te wachten. Wij waren nummer 146 maar alles stond door elkaar en door de grote massa mensen kwamen we er bijna niet doorheen. We sloten zo goed mogelijk aan in de rij en toen begon het lange wachten. Er kwamen flesjes rum/cola te voorschijn en biertjes, want ja wat doe je anders als je zolang moet wachten. Alle Peruanen wilden met ons op de foto, want ja het was toch wel bijzonder om een lange blonde Nederlander in Peruaanse kleding te zien. Ik probeerde er nog geld voor te vragen net als alle Peruaanse vrouwtjes op straat met hun alpacas maar daar werd alleen maar hard om gelachen.

Iedereen was al kacheltje lam voordat we überhaupt in de buurt van de Plaza de Armas waren en ons dansje leek ons steeds makkelijker af te gaan. Terwijl we de Plaza bereikten en we met ons officiele dansje begonnen werden we toegejuicht door alle toeschouwers, er werd driftig naar ons gewezen, gelachen en foto’s van ons gemaakt, de enige groep buitenlanders in de parade.

We waren net beroemdheden zo werden we aangemoedigd. Helaas liepen ze al mijlen ver achter op het schema en hadden we dus geen tijd om onze speciale groet voor de burgemeester te doen, dus liepen we door met ons huppeldansje en deden onze speciale groet aan de andere kant van de Plaza waar ook nog genoeg publiek hadden.

Trots, voldaan en stomdronken keerden we terug naar de school om de kostuums weer in te leveren en vervolgens terug te keren naar de stad om uit te gaan, helaas wel in onze normale kleren.

Later kwamen we erachter dat de hele parade live werd uitgezonden op nationale tv en dat heel veel docenten en andere Peruanen ons dus op tv hadden gezien. Wat een feest!