Doodgaan op de Rainbow Moutain

Na een beetje pushen op kantoor en bij de aanbieder hadden we het voor elkaar gekregen om de Rainbow Mountain tour uit te gaan proberen. We zouden deze tour op kantoor gaan aanbieden maar geen van ons was er ooit geweest, dus ja hoe geef je dan een goede uitleg..

En dus zouden we met z’n allen vanuit kantoor de Rainbow Mountain gaan beklimmen om foto’s te maken, een filmpje en om een goede uitleg te kunnen geven.

We vertrokken vrijdag nacht om 3 vanaf Cusco en moesten ongeveer 4 uur rijden naar het beginpunt. Het laatste uurtje reden we over smalle bergweggetjes met boomstammen als bruggetjes waar dus ook meerder busjes al doorheen waren gezakt. Gelukkig hadden wij een goede chauffeur die niet door de bruggen zakte of in de modder vast bleef zitten.

Toen we om 7 uur ’s ochtends bij het startpunt uitstapten was het ijskoud en had ik meteen last van de hoogte (we zaten alweer ruim een kilometer hoger dan Cusco). Dus snel even een coca thee drinken, muts op, handschoenen aan en gaan.

Het gras en de kleine bergstroompjes waren nog bevroren terwijl wij aan de eerste klim begonnen. Ik had het zwaar, koud en weinig zuurstof. We hadden gelukkig een hele lading paracetamol bij ons tegen de hoofdpijn. We liepen door geweldige landschappen, uitgestrekte weides met lamas en alpacas, besneeuwde bergtoppen in de verte en een strak blauwe lucht.

Na een tijdje begon ik me beter te voelen, ging het lopen ook stukke sneller en kon ik meer van het uitzicht genieten.

Opgewekt begonnen we aan de volgende klim, maar de moed zakte me al snel weer in de schoenen. Er leek geen einde aan te komen en ik was na iedere 5 stappen buiten adem, ik heb m’n zuurstof nog nooit zo erg gemist. Spijt dat ik niet meteen een paard had gehuurd want die waren nu nergens meer te bekennen.

Dieneke en ik liepen inmiddels al zover achter dat we de rest niet meer konden zien, we stonden er alleen voor. Voor dat we aan de volgende ernstig steile klim begonnen lieten we ons in het gras vallen om onze lichamen even een momentje rust te gunnen. We aten wat nootjes en rozijnen voor wat extra energie om vervolgens weer verder te gaan. Ik kwam nauwelijks meer overeind en met iedere stap ging ik langzamer en voelde ik me zwaarder en zwaarder.

Het einde was nu bijna in zicht, nog een lang recht stuk en één laatste steile klim, we konden de gekleurde toppen al zien. Het laatste stuk leek zo kort maar ging bijna recht omhoog naar de 5100 meter. Ik kon al nooit zo goed tegen de hoogte, maar het was nog nooit zo erg als nu. Het voelde alsof ik een rugzak vol stenen op m’n rug had en lood in m’n schoenen had zitten. Met iedere stap omhoog werd m’n misselijkheid erger en erger. Heel langzaam klom ik omhoog, ik was er nu echt bijna. Toen we eindelijk boven waren moest ik eerst even liggen voordat ik mezelf ertoe kon zetten om foto’s te maken en echt om me heen te kijken. Ik nam nog een paar paracetamol en besloot zelfs om op coca blaadjes te kauwen.

Het was lang geleden dat ik me zo slecht voelde... Ik voelde me best wel zielig terwijl ik jaloers naar de mensen keek die vrolijk en zonder problemen naar boven huppelden. Ik kan helaas niet zo goed zonder zuurstof.

Toen we aan de afdaling begonnen ging het alweer stukke beter en kon ik zelfs alweer aan eten denken (we hadden stukjes pizza meegenomen die we nog overhadden van de dag ervoor). Op de foto met pizza voor de Rainbow Moutain; check!

Ik had gehoopt dat de afdaling makkelijker zou zijn maar het ging steil naar beneden en dus erg zwaar voor m’n knieën. Niet teveel nadenken en gewoon doorlopen. Het landschap leek oneindig, het beginpunt kwam maar niet inzicht. Maar met een beetje kletsen en foto’s maken leek de tijd veel sneller te gaan.

Ik was zo blij toen ik eindelijk kon gaan zitten en niet meer verder hoefde te lopen, ik kon niet meer, ik was op, kapot, gesloopt. Dit was één van de zwaarste tochten die ik ooit gedaan heb.

Wat een voldoening; ik heb het gehaald naar de top van de Rainbow Moutain met een fantastisch uitzicht en dat zonder paard zonder extra zuurstof te nemen, op m’n eigen kracht.

Het was wel een eens en nooit weer, ik wil nu graag terug naar zee-niveau of nog lager.