Drukte in Jogja

Toen we aankwamen op het vliegveld zijn we achter op de scooter naar mijn huis gebracht (ojeks).
Ik heb lotte even m'n nederige stulpje laten zien en m'n kamertje en daarna gingen wat eten en een drankje doen in the Captain (de vliegtuigbar vlakbij mijn huis).
De volgende ochtend moest ik naar de universiteit om een verslag in te leveren, daarna had ik een paar uur vrij waarin ik met Lotte ging ontbijten, en later terug naar de universiteit voor m'n tweede tentamen. 
Na m'n tentamen hebben we lekker in m'n zwembad gezwommen, wat dingetjes uitgezocht voor de rest van onze vakantie en daarna op de scooter naar de malioboro gereden.
Hoog boven de locals uitkomende liepen we langs de vele souvenier kraampjes en drongen ons door de drukte. Later aten we lekker sushi en scheurden terug naar huis om ons klaar te maken voor morgen en enigsinds op tijd te gaan slapen.
De volgende ochtend stonden we vroeg op om naar kalibiru te rijden, een platform in de jungle met een fantastisch uitzicht. M'n scooter had er moeite mee maar met een aanloopje kwamen we net boven aan de heuvel. 
We hadden uitzicht over een meer, de jungle, en we konden zelfs de zee zien vanaf hier. We hebben nog een mini klimparcour gedaan waarbij we al abseilend op een geweldig mooi plateau uitkwamen.
Een paar foto's, even een drankje, en opnaar de volgende bestemming: Queen of the south.
We reden anderhalf over stijle slingerende bergweggetjes omhoog en naar beneden om uiteindelijk bij het strand van paranggritis uit te komen. We gingen naar een infinitypool boven aan de heuvel met een geweldig uitzicht over de zee, het strand, en de hoge rotsen. We kregen een welkomstdrankje en Indonesische snacks en hebben vervolgens heerlijk in en bij het zwembad gezeten.
En om onze van de lange scooter rit pijnlijke billen te relaxen boekten we een massage bij het ultra fancy resort van het zwembad.
Helemaal relaxed en ontspannen keken we naar de zonsondergang en maakten on klaar om weer terug naar Jogja te rijden.
Terug in Jogja haalden we lekker nasi goreng en cap cay, een Indonesisch maaltje.
Het plan was om vroeg naar bed te gaan omdat we vannacht de Merapi vulkaan wilden beklimmen, maar ik moest m'n laatste essay nog af maken en iemand zo gek krijgen om die de volgendd ochtend voor me in te leveren terwijl dan waarschijnlijk nog op de vulkaan zou staan. Toen ik eindelijk alles geregeld had, had ik geen tijd meer om te slapen, dus dan maar zonder slaap die vulkaan op. 
We hadden ervoor gekozen om zelf naar het vertekpunt te rijden in Selo village, ongeveer een uur en een kwartier rijden vanaf Jogja. We zijn verdwaald, 5 keer dezelfde haarsspeld bochten op en neer gereden, en in de file vast gestaan tussen vrachtwagens op een bijzonder smal bergweggetje. We kwamen uiteindelijk maar 40 minuten later aan dan verwacht.
Toen we aan kwamen rijden stond onze gids en de lokale vulkaan gangster ons al op te wachten.
De big boss had een iets te groot colbertje aan, met een blousje dat iets teveel knoopjes open had, z'n vingers vol knotsen van ringen, ook een paar grote glimmende kettingen om z'n nek, en ten slotte oranje geverfd lang haar. Mooie vent: Sony, hij was eigenaar van een hostel aan de voet van de vulkaan en heeft een monopoly positie op gidsen en Merapitochten. Ook het hostel stond vol antiek, maskers en opgezette dieren. 
Voordat we vertrokken kregen een kopje koffie, trokken we onze warme kleren aan , en toen was het eindelijk tijd om aan de zware klim te beginnen. 
Het leek erop dat wij met z'n tweeën en de gids alleen de berg op gingen totdat er na een paar honderd meter een auto aan kwam rijden met nog meer laat en verdwaalde klimmers. Zij gingen dus met ons mee. 
Deze mensen waren allemaal veel sportiever met en betere conditie dus liepen wij achteraan.
Zodra het stenen pad verdween en veranderde in zandpaden met losse steentjes kregen wij het met onze sportschoentjes zonder enig profiel steeds moeilijker. Onze gidsen schoten ons te hulp en hebben ons hand in hand de rest van de weg om hoog mee getrokken.
Onderweg waren er een aantal tussenstops waar je ook kon zien hoever je al was en vooral hoever je nog moest. Er leek geen einde aan te komen, niet omhoog kijken, blik op de weg en blijven lopen en klimmen over de rotsen. 
Na verhoogde hartslagen, hijgende ademhalingen en zweet overal stonden wij voor zonsopgang bij het laatste plateau en monument. Lotte koos voor de zonsopgangs spot op de top aan de ene kant, ik koos voor de krater top en moest ik nog even een paar honderd meter 85% stijl omhoog door het losse gruis en over de rosten ( levensgevaarlijk; sorry mama, ik moest nog wel even aan je denken halverwege). Na denk ik de zwaarste klim van m'n leven stond ik op de top van de Merapi, een fantastisch gevoel met een geweldig uitzicht. 
Ik pakte mijn telefoon om foto's te maken, maar helaas hij was leeg... Natuurlijk nu, hele goede timing. Gelukkig stonden er nog 2 anderen op de top waarvan 1 andere Groninger met een goede en opgeladen camera, super toevallig. Op de top in het Nederlands zitten kletsen van het uizicht genietend. Na een tijdje te hebben gezeten en bij de krater naar beneden te hebben getuurd, moest ik natuurlijk ook weer naar beneden. Hand in hand sleurde de gids mij zo weer mee naar beneden, al rennend/glijdend door het gruis, en m'n schoenen vol stenen.
Zelfvoldaan stonden we weer bij het hoogste plateau klaar om aan de lange afdaling te beginnen. 
Met veel pijn en moeite schuivelden we de berg af, omhoog was makkelijker, bij iedere stap gleed ik uit, en m'n tenen zaten strak voorin m'n schoenen geduwd.
Na 3 hele lange uren stonden we godzijdank weer veilig beneden. We kregen weer koffie en banaanpannekoekjes van onze gangster vriend voordat we doodmoe nog anderhalfuur op de scooter naar huis moesten rijden.

Eenmaal thuis kropen we meteen in bed om nog eventjes te slapen, maar niet voor lang: ik moest om 3 uur m'n paspoort bij het immigratiebureau ophalen. Dus even op en neer gescheurd, toen ik terug kwam stond Lotte al lekker lunch voor ons te maken. De rest van de dag hebben we plannen gemaakt voor Bali en Cambodja. S'avonds gingen op m'n laatste avond in Jogja heerlijk uiteten en dronk ik nog een aantal biertjes tijdens m'n afscheidsavondje. Het was gek om afscheid te nemen, om mensen misschien nooit weer te zien. Ik heb een super leuke tijd met iedereen in Jogja gehad.

De volgende ochtend stond ik met extreem veel moeite weer om 7 uur op, we gingen nog even naar de Prambanam, daarna had ik m'n laatste tentamen dus heb ik eerst Lotte afgezet bij een massagesalon en zelf doorgereden naar de Uni. Na het tentamen lotte weer opgehaald en snel naar huis om de laatste dingen in te pakken. Eenmaal thuis begon het drama; de taxi was er niet want alles was al volgeboekt, bij het hyatt hotel stonden ook geen taxi's meer, en iedere voorbij komende taxi zat al vol. Uiteindelijk hebben we een beetje wanhopig bij alle buren aangeklopt om te zien of er heel misschien iemand was met een auto die ons even wilde brengen. Na smeken in gebarentaal was er uiteindelijk iemand zo aardig om ons te brengen. Afscheid van de buren (waar ik eigenlijk nooit een woord mee heb gewisseld), afscheid van Jessica, van m'n huisje, en van m'n scooter.
Dag Jogja, tot ooit