De oneindige reis

Het afscheid van m'n ouders in Düsseldorf viel me zwaar, ze hebben zoveel voor me gedaan en ik ga ze ongelooflijk missen.

Na het drogen van hopelijk de laatste tranen stapten we dan eindelijk in het vliegtuig naar de eerste bestemming; Bangkok. 

De eerste vlucht duurde 6,5 uur naar Dubai waar we moesten overstappen om vervolgens nog 6,5 uur door te vliegen naar Bangkok. Dubai airport is reusachtig, 3 uur overstap tijd was zo voorbij. 

Ik voelde me verschrikkelijk moe, slapjes en misselijk toen we in Bangkok eindelijk het vliegtuig uit mochten, de hele nacht niet geslapen en het ontbijt tijdens de vlucht was erg onsmakelijk. Snel door de douane, tassen in een kluisje en op naar the big city of Bangkok. 

Benauwd, druk en een complete chaos. Het was een hele beleving, de auto's rijden links en verkeersregels kennen ze niet. We zijn bij de hoofdstraat: Khao san road uit de taxi gezet en gingen meteen op zoek naar lekkere cocktails. Daarna liepen we langs de oneindige marktkraampjes met alles wat jemaar kunt bedenken inclusief schorpioenen op stokjes, maar daar was ik nog niet klaar voor. Na een tijdje rond te hebben gelopen kwamen we langs een enorme tempel, heel indrukwekkend. We mochten wel naar binnen maar alleen op blote voeten, dus trok ik heel voorzichtig m'n sokken uit en gelukkig waren m'n zweetvoeten minder erg dan verwacht.

Er stonden overal grote gouden standbeelden, enorme pilaren en glitterende versieringen. Na een tijdje in meditatie houding voor de grote gouden boeddha te hebben gezeten, was het tijd om weer verder te gaan. 

We kwamen langs een heleboel vriendelijk lachende Thaise vrouwtjes en besloten dat het tijd was voor een Thaise massage. Ongeveer 4 euro voor een halfuur, en dat was het meer dan waard.  Al m'n spieren losgemaakt en m'n ruggenwervel gekraakt, ik voelde me weer zo goed als nieuw.  

De tijd vloog voorbij, we besloten om nog even een hapje te eten voordat we terug gingen naar het vliegveld. Heerlijke loempia's en rijst met roerbakdingen en zoetzure saus, aan dat eten kan ik wel wennen. 

Eenmaal terug op het vliegveld moesten we nog een paar uur wachten, toen we gingen zitten merkte ik pas hoe moe ik eigenlijk was en het kostte me extreem veel moeite om wakker te blijven.

Toen we eindelijk in het volgende vliegtuig zaten opweg naar Manila in de Filipijnen,kon ik gelukkig even m'n oogjes dichtdoen. Maar dat duurde niet heel langs,  we vlogen door een tropische storm en hadden daardoor veel last van turbulentie. 

Om 5 uur s'ochtends lokale tijd landden we in Manila, door de douane ging heel snel omdat wij als enigste niet Aziaten lekker voor mochten dringen bij de rij voor business class. Daarna onze tassen opgehaald, geld gewisseld, en een taxi naar een hostel genomen.

 7 uur s'ochtends inchecken was geen probleem, en konden we gelukkig eindelijk maar toch lekker naar bed.