Op het vliegveld

Er werd op onze deur geklopt: "zijn jullie al wakker?" 
Het is al bijna 6 uur...
Meteen stonden we naast het bed, nog nooit zo snel aangekleed en spullen bij elkaar gepakt. Rennend verlieten we het hotel om zosnel mogelijk een taxi te nemen. Gelukkig was het om dit tijdstip nog niet zo druk op de weg, eruit bij het treinstation en weer rennen over het perron. Tijdens het rennen merkte ik hoe slecht ik me eigenlijk voelde, een kater van 4 nachten plus het komende afscheid. Mijn lichaam was het er niet mee eens en in alle haast ook geen tijd gehad om de ibuprofen mee te nemen, straks maar een massage nemen.

Wonder boven wonder waren op tijd op het vliegveld en had Finn zelfs nog meer dan 10 minuten om z'n baggage in te checken. 
Ingechecked en wel stonden we dan bij de gate, het gevreesde moment van afscheid was aangebroken, hij ging echt weg. 
Daar stonden we dan: met z'n drieën huilend op het vliegveld in Bangkok, tot over een jaar...

Kirsten en ik bleven staan kijken todat we Finn niet meer zagen en namen de trein terug naar het hostel, nu konden we gelukkig wel rustig aan doen. 
We besloten nog even te gaan slapen voordat we om 12 uur moesten uitchecken.

Om 12 uur dus eerst maar eens ontbijten; m'n lichaam schreeuwde om voedsel en vitamientjes, vers fruit leek ons wel een goed idee. Daarna opzoek naar een massagesalon waar we onszelf voor €6,50 een uur lang in de watten lieten leggen. Een Thaise massage waarin ze je hele lichaam stevig onder handen nemen, dat kan soms best zeer doen, maar daarna voelt je lichaam weer als nieuw.

Helemaal relaxed en ontspannen zwaaiden we onze zware backpacks weer op de rug en deden we een poging een bus de nemen naar het treinstation. Dat ging helaas niet zo soepel, we werden er veelste vroeg uitgestuurd waardoor dus nog een dikke 2 km moesten lopen. Uitgeput en bezweet kwamen we op het treinstation waar we vervolgens voor 15 cent de trein naar het vliegveld namen.

Het was complete chaos op het vliegveld maar ik had nergens zin meer in, ik was moe, uitgeput, verdrietig, ik wilde alleen maar heel graag naar bed. Maar dat zat er de komende uren nog niet in: we moesten nog door de douane, dan 2 uur vliegen en dan nog vanaf het vliegveld naar ons hotel, wat dus nog heel ver bleek te zijn.

Eenmaal op Phuket airport kregen we nog ruzie met het vrouwtje van de buskaartjes, wij hadden voor 2 betaald en maar 1 kaartje gekregen,  maar zij beweerde natuurlijk van niet. Uiteindelijk na een hele discussie, het verhaal van onze terror dag en heel zielig kijken, mochten we dan toch mee in het busje.
De busrit duurde ook nog langer dan gedacht en kwamen we pas anderhalf uur later bij ons hotel aan. Daar kregen we te horen dat onze transfer de volgende dag al om 7 uur s'ochtends zou zijn in plaats van 12 uur s'middags omdat de middagboot toch al volzat. 

We wilden daarom vroeg gaan slapen maar Kirsten raakte in gesprek met onze bovenburen en gingen we daar dus nog even een biertje drinken.
Maar ik hield het niet lang vol, ik had me zelden zo slecht gevoeld, m'n lichaam schreeuwde om rust en dus ging ik een poging doen tot slapen. 

De volgende ochtend zouden we heel vroeg vertrekken naar phiphi eiland.