De eerste week in Peru

Na bijna een week niks te hebben gegeten begon ik eindelijk weer honger te krijgen en was ik er zelfs aan toe om me aan de alcohol te wagen. Er was een afscheidsfeestje voor één van de studenten en dus was het tijd om het uitgaansleven van Cusco te gaan verkennen.

We begonnen met een mojito in een bar met een live-bandje, daarna gingen we door naar Mama Africa waar werkelijk iedereen salsa aan het dansen was. Ik kon mijn ogen niet geloven, de hele club aan het salsa dansen! Na ons gratis drankje besloten we ons er ook maar aan te wagen.

Ik merkte dat het snel ging met de alcohol (door de hoogte) en het dansen steeds beter.

Het feestje was op een donderdag en ik moest natuurlijk de volgende dag gewoon aan het werk en daarna spaanse lessen. Het viel me erg zwaar. Later die avond gingen we met z’n allen uiteten en direct daarna gingen we met z’n 6-en met de bus naar Puno om daar carnaval te gaan vieren en het Titicaca meer te bekijken.

We namen de nachtbus en kwamen de volgende ochtend rond 6 uur aan bij ons hostel. Ik heb weinig kunnen slapen in de bus omdat Puno nog hoger ligt dan Cusco en ik pas net een beetje aan de hoogte gewend was. Ik voelde iedere meter die we verder omhoog gingen, het liefst was ik uitgestapt en teruggegaan, maarja ik was nu al zover gekomen...

We dachten dat we vandaag rustig aan konden doen, misschien nog even een uurtje liggen en daarna opzoek naar een lekker ontbijtje en een kop koffie. Maar de dagtour naar de floating islands en Taquile begon om 7 uur, en dus moesten we snel snel omkleden en weer door.

We werden in een busje naar de haven gebracht en daarna op een bootje eerst 1,5 uur varen naar de floating islands, even slapen op de boot.

Het drijvende eilandje waar we aankwamen was erg klein, er waren slechts 6 hutjes en 3 mensen. Maar heel bijzonder om te zien, deze mensen bouwen hun eigen eiland van planten wortels en riet en leven van bijna niks op de traditionele manier (zonder schoenen, en ik had het al ijskoud met m’n winterjas, muts en dikke sokken). We maakten een boottochtje op een traditionele boot; ook volledig gemaakt van riet en hout waar 30 mensen op konden!

Daarna kregen we uitleg over de manier van leven, hoe de eilanden gemaakt werden en hoe hun dagelijkse leven eruit ziet. Vervolgens gingen we weer 2 uur varen naar het volgende “echte” eiland; Taquile. Het waaide behoorlijk en de golven waren hoog, ons bootje ging hefig op en neer, gelukkig word ik niet zee ziek!

Aangekomen bij het eiland was het prachtig mooi weer, het zonnetje scheen aan de strak blauwe lucht, heerlijk! Het was inmiddels 1 uur ’s middags en wij hadden nog steeds niks gegeten aangezien er geen tijd was voor ontbijt. Uitgehongerd schoven we aan bij de lange tafel buiten om te genieten van een heerlijke lunch; quinoa soep, trucha (vis) met franse frietjes en een salade. Na het eten hadden we tijd om het eiland te verkennen en wat foto’s te maken om vervolgens weer terug te gaan op ons bootje naar het vaste land.

Het was mooi weer dus we zaten boven op de boot in het zonnetje. De boot schommelde lekker heen en weer en dus viel ik zo in slaap tot we weer in Puno waren.

We gingen terug naar ons hostel om even te douchen, om te kleden en uit te rusten. Later gingen we eindelijk Puno zelf in opzoek naar wat lekkers te eten. We eindigden in een pizzaria en aten pizza voor 2 euro per persoon, veeeel goedkoper dan in Cusco!

Overal in de straten was de carnavals optocht aan de gang, het was onmogelijk om gewoon door de straten te lopen, het stond overal propvol!

We liepen rond, keken naar de optocht, schuilden voor de regen, dronken een biertje en liepen doorweekt weer naar ons hostel. Na de lange bus rit en de lange dag maakten we ons op een welverdiende goede nacht slaap. De volgende ochten aten we een zeer pauper ontbijt in ons pauper hostel waar ze overal met constructies bezig waren. Er lag overal stof en water op de grond. Maar het was goedkoop en het was maar voor één nachtje.

We hadden onze spullen gepakt en hadden nog de rest van de dag om rond te lopen en Puno te bekijken. We dronken koffie bij de haven aan het water van het mooie Titicaca meer. Daarna liepen we door de carnavals chaos, er was overal zoveel te zien. Maar helaas begon het ’s middags weer te regenen en kregen we het ernstig koud, dus zochten we maar weer een cafe op om wat warms te drinken.

We hadden zo onderhand wel genoeg van alle carnavals gekte. Terug naar ons hotel, spullen pakken en naar het busstation. Op het busstation moesten we afscheid nemen van 2 meiden die niet meer mee terug gingen naar Cusco. Ik heb een hekel aan afscheid nemen.

We stapten in de bus, 8 uur rijden terug naar Cusco om daar alweer aan de volgende drukke week te beginnen.