Gids zonder zwemdiploma.

De volgende ochtend stonden we vroeg op omdat we wilden gaan raften. Daar staat Cdo bekend om, dus vroegen we onze receptioniste voor ons te bellen om te vragen of er nog plekken waren. Maar volgens haar was er niks beschikbaar en was het alleen mogelijk als we met minimaal 5 personen waren. 

We waren vastbesloten vandaag iets te gaan doen dus liepen we richting het centrum om ergens een bus naartoe te nemen. Onderweg kwamen langs rafting organisaties en gingen toch maar naar binnen om nog even te vragen of er echt geen plek was. 
Ja natuurlijk was dat mogelijk! Het busje vertok over een halfuur dus we hadden nog even tijd om wat eten en drinken te kopen. 
Ze hadden de boten boven op het busje gebonden, het zag er gevaarlijk onstabiel uit maar ze zaten blijkbaar goed vast want ze waren er allemaal nog aan het eind van de rit. We reden door de jungle en de berg omhoog en haalden onderweg de andere rafters op. 
Uiteindelijk stopten we bij de rivier en werdden de boten en de uitrustingen uitgeladen. We kregen een zwemvest en een helm en vervolgens de uitleg van onze gids. Als hij forward zou roepen moesten wij en nog 2 anderen tegelijk vooruit peddelen, als hij backwards zou roepen moesten we achteruit, en bij high five moesten we de peddels in de lucht houden. 
De gids vroeg aan de groep wie er allemaal konden zwemmen, dat waren er verrassend weinig, Finn en ik en nog 4 anderen staken hun hand op. De rest inclusief de gids zelf was dus volledig afhankelijk van de zwemvesten.
Want waarom zou je moeten kunnen zwemmen als je toch een zwemvest aan krijgt op een wilde rivier? 

Finn en ik mochten voorin in de boot zitten, de gids vond ons er avondtuurlijk genoeg uitzien, twee andere aziaten achter ons en als laatste de gids als stuurman. We deden de beginners route en er zouden ongeveer 14 stroomversnellingen voorbij komen.
De eerste was ook meteen 1 van de heftigste en we waren meteen drijf nat van het water wat ons aan alle kanten om de oren spatte.
Onderweg vertelde de gids vanalles over de omgeving, de ananas plantages, de kleine dorpjes en de planten en dieren. Hij had ook constant moppen en raadsels voor ons en hield eigenlijk geen seconde op met praten. 
Het water stond laag waardoor we meerdere keren met onze raft langs en over de scherpe rotsen gingen, gelukkig kan zo'n ding heel wat hebben. 
Toen we ongeveer op de helft waren mochten we even zwemmen. Het was heerlijk om te een duik te nemen in het heerlijke frisse water van de rivier, maar omdat de meerderheid niet kon zwemmen bleven ze allemaal lekker in hun bootjes zitten. 
De volgende stroomversnelling kwam eraan en we moesten terug in de boot. 
We kwamen langs een klein dorpje waar de schoolkinderen net bezig waren met het oversteken van de rivier op een bamboe vlot, waarvan er 1 in het water viel en vervolgens zelf maar naar de overkant zwom. 
We zagen mensen die kleren aan het wassen waren in de rivier, vissers en speelende kinderen, leuk om zo ook nog iets van het dorpse leven te zien. 

Na 5 uur op de rivier was het einde in zicht, er was niemand uit de boot gevallen, iedereen had z'n peddel nog en alle rafts waren nog heel, een geslaagde tour dus. Tijdens de terugreis merkte ik pas hoe vermoeiend het was geweest, en dat m'n armen toch best wel pijn deden. 
Die avond hadden we heerlijk gegeten bij het restaurantje naast de rafting agency: sizzling beef teryaki, eten vanaf een gloeiend hete lava steen waarop de eten nog na sist. 
We bestelden liters bier want dat was het goedkoopste wat je daar kon drinken en gingen bijna kruipend weer terug naar het hostel. 
Van die laaste liter had ik de volgende ochtend spijt, ik werd wakker met extreme koppijn, maar gelukkig had ik van mama een levensvoorraad ibuprofen meegekregen.