Laatste dag...

Nadat m'n hoofdpijn was weggetrokken hadden we onze tassen gepakt en maakten we ons klaar om uit te checken. We hadden nog 1 nacht te gaan voor onze vlucht terug naar Bangkok en moesten ook nog voor die tijd op Manilla airport zien te komen, waar cagayan de oro nou niet bepaald bij in de buurt ligt. 
We gingen op zoek naar een internet cafe om een vlucht te boeken en uit te zoeken waar we onze laatste nacht in de Filipijnen zouden doorbrengen.
Na het boeken van een veelste dure vlucht en het reserveren van een indianen tipi aan het strand ergens dichter bij het vliegveld gingen we opzoek naar een taxi. 
We kwamen aan in Bayabas, een klein dorpje vlak buiten Cdo, waar we voor ons beach resort werden afgezet. 
1 van de 6 indianen tipi's was voor ons, heel knusjes van binnen maar wel super leuk. 
Verder waren er allemaal exotische dieren, een mini dierentuin; met een krokodil, een grote arend, slangen en nog een heleboel andere vogels. 
Het strand aan deze kant was lang niet zo mooi als we inmiddels gewend waren, het zand was veel grijzer, en het water lang niet zo blauw. 
We gingen het dorpje in om toch maar weer bier te halen, het was immers onze laatste avond hier, en daar moest toch op gedronken worden.
We waren de enige touristen (alweer) en de locals keken ons een beetje vreemd aan maar waren wel heel vriendelijk. Toen we terug liepen langs een volleybal veldje vroegen ze ons daar of we mee wilden doen, ja zeker wilden we dat.
Zodra we het veld op liepen bleek dat we gingen volleyballen met de lokale gay/ transgender gay community. 
Het was hilarisch! !! Het stereotype keer 100, fantastisch. Iedere keer als we een fout maakten begonnen ze een liedje te zingen en een dansje te doen dat het niet erg was en niks uitmaakte. 

Al snel bleek dat een aantal jongens toch wel een oogje op Finn hadden, en vroegen ze aan mij of hij bij hoorde. Ik zei dat ik delen niet erg vond en dat hij Finn best een knuffel mocht geven, maar dat durfde hij toch niet en bleef op afstand. 
Na een heleboel spelletjes en flink te hebben verloren begonnen we honger te krijgen en vroegen of er ergens een leuk restaurantje was. Maar de enige plek waar we nog eten konden krijgen was een klein burgertentje die nog maar 3 burgers over had. Dus voor 1 euro 3 burgers gekocht (een soort euroknallers maar dan beter), maar het was niet genoeg dus kochten heel veel broodjes bij de bakker. Lekker droog brood als avondeten. 
Toen we terug kwamen bij het resort zagen we dat we niet meer alleen waren, er werd iemand's achttiende verjaardag gevierd in het restuarant aan het water. Dus hebben we de hele avond aan het strand tussen de andere gasten gezeten en naar de speeches geluisterd. Maar het was geen daverend feest, en dus  gingen we op tijd slapen ter voorbereiding op onze lange reis morgen.

De volgende ochtend vroeg opgestaan om nog een duik in de zee te nemen voor de laatste keer in de Filipijnen. De zon scheen en het water was nog koud, goed om wakker te worden. Finn had eerder die ochtend al ontbijt gehaald dus we hadden mango's, bananen en lekkere broodjes. 
Toen we ons ontbijtje op hadden kwam the big boss bij ons zitten (de eigenaar van het resort) en vertelde ons over z'n uitbreidings plannen en over al z'n dieren. Hij vroeg of we nog een nachtje wilden blijven, hij vond het leuk om mensen uit andere landen te ontmoeten. Maar helaas onze vlucht ging om 4 uur s'middags, we wilden er op tijd zijn en we wisten we nog niet hoe we er moesten komen dus we wilden op tijd weg.
Nee dat ging niet door, de bussen reden niet helemaal naar het vliegveld en zouden we nog 4 km moeten lopen, dus hij wilde ons wel brengen. Maar dan moesten we wel koffie met hem drinken en lunchen, no problem. We hebben een hele tijd zitten praten, en facebook gegevens uitgewisseld voor als we nog een keer terug wilden komen wat van Ritchie zeker weten moest. 
Ritchie bracht ons in z'n mega jeep persoonlijk naar het vliegveld, wenste ons een goede reis en hoopte ons snel weer te zien.
Op het vliegveld begon het lange lange wachten op eerst de vlucht naar Manila, en daarna op Manila airport voor de vlucht naar Bangkok. 
Toen we Manila verlieten kwam het weer met bakken uit de hemel, misschien een teken dat het tijd was dat we weer ergens anders naar toe moesten. 

Tot ziens Filipijnen.